Sejarah Petisyen

Apakah petisyen?

Petisyen adalah permintaan formal yang disokong oleh satu orang atau ramai orang. Ia meminta seseorang yang berkuasa untuk melakukan sesuatu, menghentikan sesuatu, menyiasat sesuatu, atau mengubah keputusan. Pihak berkuasa itu mungkin kerajaan, parlimen, mahkamah, majlis bandar, lembaga sekolah, majikan, syarikat, tuan tanah, universiti, atau agensi awam.

Idea asasnya adalah mudah: seseorang sahaja mungkin mudah diabaikan, tetapi permintaan yang jelas disokong oleh ramai orang menjadi sukar untuk diketepikan. Petisyen mengubah kekecewaan peribadi menjadi rekod awam. Mereka menunjukkan bahawa masalah bukan sahaja bersifat peribadi, tetapi dikongsi bersama.

Itulah sebabnya petisyen telah bertahan dalam begitu banyak sistem politik dan teknologi. Ia boleh ditulis di atas kulit, dicetak di atas kertas, dibawa melalui jalan-jalan, dihantar ke parlimen, diterbitkan di akhbar, atau dikongsi dalam talian. Bentuknya berubah, tetapi naluri demokrasi tetap sama.

Memohon sebelum demokrasi moden

Amalan merayu kepada pihak berkuasa adalah jauh lebih lama daripada parlimen moden. Dalam banyak masyarakat purba dan zaman pertengahan, rakyat boleh meminta penguasa, mahkamah, pihak berkuasa agama, atau pegawai tempatan untuk keadilan, perlindungan, atau belas kasihan. Rayuan ini bukan bersifat demokratik dalam pengertian moden. Orang ramai tidak semestinya mempunyai hak politik yang sama, dan penguasa tidak selalu dikehendaki menjawab. Namun, amalan itu penting kerana ia memberikan orang biasa cara yang diiktiraf untuk menyuarakan aduan ke atas.

Dalam sistem empayar, petisyen sering berfungsi sebagai saluran antara penduduk tempatan dan penguasa jauh. Seseorang mungkin membuat aduan mengenai pegawai yang korup, cukai yang tidak adil, pertikaian harta, atau penyalahgunaan oleh seseorang yang berkuasa. Di beberapa tempat, memohon menjadi sebahagian daripada kehidupan pentadbiran: pihak berkuasa mengumpul aduan, menyemak permintaan bertulis, dan menggunakannya untuk memantau pegawai tempatan.

Sejarah awal ini menunjukkan satu perkara penting. Petisyen tidak bermula sebagai alat internet moden. Ia bermula sebagai cara untuk meminta kuasa mendengar.

Petisyen dan pertumbuhan hak perlembagaan

Di England dan kemudian Britain, petisyen menjadi berkait rapat dengan perkembangan kerajaan perlembagaan. Rakyat menyampaikan petisyen kepada Mahkota dan Parlimen mengenai cukai, agama, perdagangan, masalah tempatan, hak undang-undang, dan aduan politik. Lama-kelamaan, idea bahawa orang mempunyai hak untuk memohon menjadi sebahagian daripada perjuangan yang lebih luas mengenai had kuasa diraja dan kuasa Parlimen.

Petisyen Hak pada tahun 1628 adalah salah satu contoh terkenal. Ia bukan kempen tandatangan awam moden. Ia merupakan petisyen perlembagaan daripada Parlimen kepada Raja Charles I, yang membantah pinjaman paksa, pemenjaraan tanpa sebab yang dinyatakan, penempatan paksa tentera, dan undang-undang tentera. Kepentingannya adalah bahawa ia membingkaikan aduan sebagai hak dan kebebasan yang harus dihormati oleh penguasa.

Tradisi perlembagaan kemudiannya juga melindungi memohon. The English Bill of Rights 1689 menganggap permohonan kepada raja sebagai hak rakyat. Di Amerika Syarikat, Pindaan Pertama, yang diterima pada tahun 1791, melindungi hak rakyat untuk mengemukakan petisyen kepada kerajaan untuk mendapatkan pemulihan aduan. Memohon menjadi dikaitkan dengan ucapan, perhimpunan, dan penyertaan politik.

Hak untuk mengemukakan petisyen penting kerana ia tidak hanya melindungi persetujuan dengan mereka yang berkuasa. Ia melindungi tindakan meminta perubahan.

Petisyen massa dan era cetakan

Petisyen berubah secara dramatik apabila percetakan, akhbar, mesyuarat awam, persatuan politik, dan pengangkutan yang lebih baik memudahkan penyertaan massa. Petisyen kini boleh bergerak melalui bandar dan tempat kerja, mengumpulkan ribuan nama, dan menjadi acara awam.

Pada abad kelapan belas dan sembilan belas, petisyen menjadi alat penting untuk gerakan reformasi. Para pejuang menggunakannya untuk menunjukkan bahawa pendapat umum telah diatur, bukan berselerak. Ia digunakan dalam gerakan yang berkaitan dengan kebebasan beragama, reformasi parlimen, hak buruh, kempen antiperhambaan, kempen kesederhanaan (antialkohol), hak wanita, pendidikan, dan kerajaan tempatan.

Petisyen massa melakukan tiga perkara sekaligus:

• Mereka merekod sokongan awam dalam bentuk yang boleh dilihat.
• Mereka membantu para pejuang membina rangkaian sambil mengumpulkan tandatangan.
• Mereka memaksa pegawai dan akhbar untuk memperhatikan isu-isu yang barangkali diabaikan.

Dalam tempoh ini, menandatangani petisyen bukanlah semata-mata tindakan peribadi. Ia boleh menjadi sebahagian daripada kempen yang lebih luas yang melibatkan mesyuarat, risalah, ucapan, pengumpulan dana, surat, dan tekanan awam.

Petisyen menentang perhambaan

Gerakan menentang perhambaan menggunakan petisyen secara meluas. Di Britain dan Amerika Syarikat, petisyen membantu mengubah penentangan moral terhadap perhambaan menjadi tekanan politik teratur. Orang yang mempunyai sedikit akses langsung kepada penggubal undang-undang masih boleh menambah nama mereka sebagai tuntutan penghapusan atau pembatasan perhambaan.

Di Amerika Syarikat, petisyen menentang perhambaan menjadi ujian utama hak untuk memohon. Pada tahun 1830-an, Kongres menerima sejumlah besar petisyen mengenai perhambaan. Dewan Perwakilan mengadopsi peraturan yang mencegah petisyen ini daripada diterima, dibaca, dibincangkan, atau diambil tindakan. Ini dikenali sebagai peraturan larangan.

Bekas presiden John Quincy Adams, yang kemudian berkhidmat di Dewan Perwakilan, melawan peraturan larangan selama bertahun-tahun. Isunya bukan sahaja perhambaan, tetapi sama ada warganegara mempunyai hak untuk mengemukakan tuntutan-tuntutan yang tidak popular kepada kerajaan. Peraturan tersebut akhirnya dimansuhkan pada tahun 1844.

Episod ini menunjukkan mengapa memohon kerap kali tidak selesa secara politik. Petisyen tidak berkuasa kerana pihak berkuasa selalu bersetuju dengannya. Ia berkuasa kerana ia boleh memaksa rekod awam ketidaksetujuan.

Chartists dan petisyen kelas pekerja

Salah satu pergerakan petisyen yang paling terkenal ialah Chartism di Britain. Chartists adalah gerakan kelas pekerja untuk reformasi politik pada abad kesembilan belas. Piagam Rakyat mereka menyeru reformasi seperti undi untuk semua lelaki dewasa, undi rahsia, daerah pilihan raya yang sama rata, pembayaran untuk Ahli Parlimen, dan parlimen tahunan.

Chartists menggunakan petisyen dalam skala besar. Mereka mengumpulkan tandatangan di seluruh bandar industri, tempat kerja, dan mesyuarat awam, kemudian menyampaikan petisyen kepada Parlimen. Tujuannya bukan hanya untuk meminta dengan sopan. Ia adalah untuk menunjukkan bahawa sejumlah besar pekerja menuntut perwakilan politik.

Parlimen menolak petisyen Chartist, dan gerakan itu tidak memenuhi tuntutannya dengan serta-merta. Namun banyak matlamatnya kemudian menjadi sebahagian daripada reformasi demokratik. Sejarah Chartism menunjukkan bahawa petisyen boleh gagal dalam jangka pendek tetapi masih mempengaruhi budaya politik dari masa ke masa.

Petisyen yang ditolak masih boleh mengajar masyarakat siapa yang dikecualikan, apa yang orang mahu, dan berapa banyak tekanan yang ada untuk perubahan.

Petisyen dalam kehidupan tempatan dan seharian

Sejarah petisyen bukan sahaja sejarah kempen nasional yang terkenal. Banyak petisyen selama ini adalah tempatan dan praktikal. Penduduk telah memohon jalan raya, jambatan, sekolah, pasar, perpustakaan, sistem air, keselamatan awam, hospital, gereja, keputusan perancangan, dan pelepasan cukai atau yuran.

Petisyen tempatan penting kerana banyak keputusan penting dibuat berdekatan dengan kehidupan harian orang ramai. Parlimen negara mungkin mendapat perhatian utama, tetapi majlis bandar, lembaga sekolah, pihak berkuasa perumahan, atau agensi tempatan boleh membuat keputusan sama ada taman dilindungi, laluan bas dikekalkan, sekolah kekal dibuka, atau kejiranan mendapat perkhidmatan asas.

Tradisi tempatan ini masih kelihatan hingga hari ini. Banyak petisyen dalam talian moden adalah mengenai tempat tertentu, institusi, dan komuniti daripada politik nasional yang luas. Itu adalah perkara biasa dari segi sejarah. Petisyen selalu paling kuat apabila mereka menghubungkan permintaan yang jelas dengan kumpulan sebenar orang yang terjejas.

Dari tandatangan kertas ke petisyen dalam talian

Internet mengubah memohon dengan menjadikan penciptaan, penandatanganan, dan perkongsian jauh lebih pantas. Satu kempen tidak lagi memerlukan sukarelawan berdiri di jalanan dengan papan klip sebelum ia boleh mengumpulkan sokongan awam. Petisyen boleh dicipta dalam masa beberapa minit dan dikongsi melalui emel, media sosial, aplikasi pemesejan, laman web, dan komuniti dalam talian.

Kelajuan ini mempunyai kelebihan. Petisyen dalam talian boleh bertindak balas dengan cepat terhadap keputusan, tarikh akhir, dan berita terkini. Mereka boleh mencapai orang ramai di seluruh wilayah dan negara. Mereka boleh membantu kumpulan kecil menunjukkan sokongan yang mungkin tidak kelihatan.

Tetapi peralihan digital juga mencipta cabaran baharu. Kerana petisyen dalam talian mudah dicipta, banyak bersaing untuk mendapatkan perhatian. Tandatangan boleh menjadi usaha rendah, jadi kempen harus membina kepercayaan, menjelaskan isu, dan menghubungkan petisyen kepada pembuat keputusan sebenar. Jangkauan dalam talian tidak menggantikan strategi.

Petisyen dalam talian yang pertama kali digunakan secara meluas muncul di laman web awam awal. Perkhidmatan seperti PetitionOnline (dilancarkan pada 1999) mengubah petisyen menjadi laman web awam di mana orang menambah nama mereka dan bukannya menandatangani helaian, dan seseorang individu kini boleh menyebarkan tujuan melalui senarai email, forum, dan blog tanpa belanjawan pencetakan atau sukarelawan di jalanan.

Kerajaan kemudian membina sistem rasmi yang mengaitkan tandatangan dalam talian kepada proses sebenar. Parlimen Scotland mempelopori e-petisyen institusi sekitar tahun 2000; Bundestag Jerman menambah petisyen dalam talian pada pertengahan 2000-an; dan United Kingdom mengendalikan e-petisyen kerajaan mulai tahun 2006, dengan had ambang rasmi sejak tahun 2011, di mana 10,000 tandatangan akan menerima maklum balas kerajaan dan 100,000 dipertimbangkan untuk perbahasan. Sistem Amerika Syarikat "We the People" (2011) membuat janji serupa untuk respons rasmi melebihi ambang tertentu, dan juga menunjukkan batasannya: ambang boleh memaksa perhatian tetapi tidak boleh menjamin tindakan.

Platform petisyen khusus yang muncul pada akhir 2000-an menjadikan petisyen dalam talian arus perdana, mengubah permulaan kempen menjadi proses panduan dengan kemas kini, alat perkongsian, dan kiraan tandatangan yang kelihatan. Media sosial dan telefon pintar kemudian mempercepatkan segala-galanya, jadi petisyen tempatan boleh sampai kepada wartawan semalaman dan sesiapa sahaja boleh menandatangani dari hentian bas. Kemudahan yang sama itu mengundang kritikan terhadap sokongan dalam talian yang mudah (sering dipanggil "slacktivism"), iaitu kebimbangan bahawa klik yang pantas mungkin menggantikan tindakan yang lebih mendalam, itulah sebabnya kempen yang kuat menganggap tandatangan sebagai langkah pertama dan bukannya penamat.

Petisyen moden yang paling berkesan menggabungkan kaedah lama dan baru: permintaan bertulis yang jelas, penyokong sebenar, perkongsian awam, jangkauan langsung, perhatian media, dan penyampaian kepada orang atau institusi yang boleh bertindak.

Apa yang tidak berubah

Teknologi telah mengubah kelajuan memohon, tetapi prinsip asasnya sangat lama. Petisyen yang baik masih memerlukan:

• Masalah yang jelas yang boleh difahami oleh orang ramai
• Permintaan khusus yang seseorang ada kuasa untuk menunaikannya
• Kumpulan penyokong yang jelas kelihatan
• Penjelasan yang boleh dipercayai tentang mengapa isu itu penting
• Rancangan untuk apa yang berlaku selepas tandatangan dikumpulkan

Inilah sebabnya sejarah petisyen berguna untuk kempen moden. Pelajarannya bukan bahawa tandatangan sahaja selalu menang. Pelajarannya adalah bahawa tandatangan boleh menjadi bukti, tekanan, publisiti, organisasi, dan legitimasi apabila digunakan dengan baik.

Mengapa petisyen masih penting

Petisyen penting kerana ia memberikan orang cara yang terstruktur untuk bercakap bersama. Mereka adalah aman, awam, dan mudah difahami. Mereka boleh digunakan oleh orang yang tidak mempunyai wang, jawatan, selebriti, atau kuasa institusi.

Petisyen mungkin tidak memaksa keputusan segera. Ia mungkin diabaikan, ditolak, ditangguhkan, atau hanya dijawab sebahagian. Itu selalu benar. Tetapi petisyen masih boleh mengubah keadaan dengan menunjukkan sokongan, menarik perhatian, mencipta rekod, membantu orang mencari satu sama lain, dan menjadikannya sukar untuk pembuat keputusan mendakwa bahawa tiada siapa yang peduli.

Dari rayuan awal kepada penguasa hingga kempen dalam talian moden, petisyen kekal sebagai alat demokratik yang mudah tetapi tahan lama: orang menamakan masalah bersama-sama dan meminta kuasa untuk bertindak balas.